Wydawać by się mogło, że im kto bogatszy tym zdrowszy, prawda?
Widać najwyraźniej mylimy operacje plastyczne ze zdrowiem.
Ładnie uśmiechnięty (przez chirurga) nie znaczy jeszcze zdrowszy...

Czytaj o rzeczywistym wpływie (nie)równości społecznej na zdrowie.

Może się wydawać, że odpowiednia definicja zapewnia nam właściwie rozumienie zdrowia i problemów zdrowotnych. Jednak ani powszechne obecnie rozumienie, ani wynikające z niego postępowanie nie służą rzeczywistemu zdrowiu. W praktyce od dawien dawna w temacie zdrowia nadal aktualne są słowa poety zapisane bez mała 500 lat temu:

Ślachetne zdrowie,
Nikt się nie dowie,
Jako smakujesz,
Aż się zepsujesz.¹

Z takiego podejścia wynika również nasze postępowanie zdrowotne. Przede wszystkim, by „odzyskać zdrowie”, walczymy z chorobami, zwalczamy ból i inne dolegliwości. Wyraźnie można to odnotować w języku reklam promujących produkty lecznicze, w tym, jak wypowiadają się lekarze, czy wreszcie jak odczuwają swe dolegliwości pacjenci.

Organizm rzeczywiście wydaje się nie widzieć np. zbyt wysokiego ciśnienia krwi, które sam produkuje. Nie dostrzega, że jego własne przeciwciała są skierowane w akcie autoagresji przeciwko jego własnym komórkom, ani że to jego własna nadwrażliwość jest przyczyną alergii. Chorobę przewlekłą utożsamiamy z objawami, które powstają na skutek wypaczonego postrzegania rzeczywistości, a ponieważ te objawy pod wpływem leczenia przeważnie łagodnieją, wydajemy się nie mieć powodu do zastanawiania się nad istotą zaburzeń leżących u podłoża tej czy innej choroby.

Czy o zdrowiu powinniśmy rzeczywiście myśleć dopiero wówczas, gdy go zabraknie i poja­wią się nieprzyjemne dolegliwości? Objawy chorób przewlekłych są wynikiem zaburzonej samoregulacji i od jej poprawy zależy rzeczywiste zdrowienie organizmu. Homeopatia w istocie nie leczy bezpośrednio chorób - tylko właśnie mobilizuje organizm do usprawnienia samodzielnej regulacji. By jednak do takiego przestrojenia doszło, musi się dokonać wewnętrzna transformacja. Pamiętajmy, że układ odpornościowy powiązany jest w jedną całość z układem nerwowym w system psychoneuroimmunologiczny. Czy wobec tak licznych doniesień z tej dziedziny można mieć wątpliwości, że od naszego sposobu myślenia w dużej mierze zależy nasze reagowanie, funkcjonowanie i zdrowie? No jak się okazuje można, bo medycyna konwencjonalna praktycznie tym się nie zajmuje i zajmować nie chce (poza marginalizowanymi sytuacjami, jak np. w psychoonkologii).
Czy to jest rzeczywiście zdrowe?