Oszałamiający w ostatnich latach rozwój medycyny może tworzyć wrażenie, że wydłużanie życia człowieka nie ma praktycznie granic, zaś ogólny stan zdrowia populacji ludzkiej będzie się ciągle poprawiał. Naukowcy i lekarze snują nawet wizje, że dzisiejszy człowiek biologiczny „wyewoluuje” w przyszłości w cyborga lub ultraczłowieka. Pomijając w tym miejscu aspekt techniczny niewykonalnych obecnie przeszczepów mózgu, można żywić jednak pewne obawy. Z jednej strony wiążą się one z odczłowieczeniem, a właściwie umaszynowieniem człowieka, z drugiej zaś pojawia się pytanie - w jakim kierunku faktycznie zmierza medycyna?

Największym postrachem XXI wieku nie wydają się być wcale wojny, ale raczej ocieplenie. I nie tyle nawet ocieplenie w skali globalnej, ile ocieplenie organizmu, które popularnie nazywamy gorączką. Szczególnie blady strach pada na mamy, gdy ich pociechy gwałtownie zachorują i zagorączkują zarazem. Szybko sięgają wtedy do domowych apteczek, wyłuskując z nich popularne środki „na zbicie temperatury”. Przecież takie są tendencje, takie są reklamy... mruczą sobie przy tym w duchu. Rzadko która mama zastanawia się przy tym, że gorączka jest w istocie fizjologiczną reakcją obronną organizmu. Jest to najlepszy lek przeciwwirusowy, a przecież najczęstszymi infekcjami u dzieci są właśnie infekcje wirusowe. Na nic jednak racjonalne argumenty, gdy zapanuje strach. Jednak lęk matki jest zupełnie nieodpowiednim wskazaniem do farmakologicznego obniżania temperatury u dziecka. Poza tym przez ten lęk mama pozbawia dziecko emocjonalnego wsparcia, które jest mu szczególnie potrzebne w momencie choroby.

Skąd się wziął taki powszechny strach przed podwyższoną temperaturą? Czy rzeczywiście należy się bać gorączki, a może jest ona właśnie przyjacielem chorego? Jaka jest istota tej popularnej przypadłości, z którą obchodzimy się często tak nonszalancko? A może zbyt pochopnie „zbijając gorączkę” właśnie szkodzimy pacjentowi?

Od czasu przypadkowego odkrycia wpływu penicyliny na bakterie, dokonanego przez szkockiego bakteriologa Aleksandra Fleminga w 1928 roku, antybiotyki zostały przebadane wzdłuż i wszerz. Wydaje się, że wiemy o nich praktycznie wszystko. Ostatnio również to, że ze względu na narastające uodpornienie bakterii antybiotyki stają się coraz mniej skuteczne, a ich era dobiega końca. Zabijanie lub hamowanie wzrostu bakterii to ich główny obszar zastosowania, jednak rosnące koszty nadmiernej antybiotykoterapii oraz liczne efekty uboczne, w tym tak nieoczekiwane jak wzrost masy ciała, rodzą niepokój względem ich rzeczywistego długofalowego wpływu na człowieka. Ostatnie odkrycia mechanizmów ich działania na układ nerwowy skłaniają do zastanowienia nad istotnym brakiem badań ich wpływu na psychikę oraz geny.