Wydawać by się mogło, że im kto bogatszy tym zdrowszy, prawda?
Widać najwyraźniej mylimy operacje plastyczne ze zdrowiem.
Ładnie uśmiechnięty (przez chirurga) nie znaczy jeszcze zdrowszy...

Czytaj o rzeczywistym wpływie (nie)równości społecznej na zdrowie.

Leki homeopatyczne powstają z różnych substancji, najczęściej naturalnych, jak rośliny, minerały, sole, czy jady zwierzęce na drodze rozcieńczania i wstrząsania, określanych łącznie mianem potencjonowania lub dynamizacji. Oba procesy są równie istotne i nie można utożsamiać przygotowywania leków jedynie z rozcieńczaniem substancji pierwotnej. Po każdym rozcieńczeniu następuje wstrząsanie - tradycyjnie uderzano w oprawioną w skórę książkę, ale wynikało to jedynie z wygody i dostępności, a nie z jakichś przesądów czy ideologii.

Proces potencjonowania polega na przygotowaniu rozcierki lub pranalewki z pierwotnej substancji i stopniowym jej rozcieńczaniu (w proporcji 1:10 – wtedy leki mają oznaczenie D z liczbą określającą liczbę kolejnych rozcieńczeń lub częściej spotykane 1:100 – oznaczane przez C, po której jest liczba kolejnych powtórzeń rozcieńczenia w tej proporcji). Powtórzmy - po każdym stopniu rozcieńczenia następuje kilkakrotne wstrząśnienie naczynia z przygotowywanym roztworem. Powyżej rozcieńczenia C12 i D23 w roztworze nie występują już praktycznie nawet pojedyncze atomy pierwotnej substancji. Istota działania leków nie opiera się na substancji chemicznej, a na przenoszonej informacji.

Otrzymany roztwór nanoszony jest na granulki lub utrwalany w alkoholu, a następnie butelkowany czy konfekcjonowany w inny sposób.

Ilość przyjętych granulek czy kropli nie ma większego wpływu na działanie leku, o ile zachowana jest proporcja w stosunku do walidacji (musi być przyjęta co najmniej jedna granulka nasączona roztworem leku). Leków homeopatycznych nie można przedawkować (przyjąć za dużo na raz), jednak częste powtarzanie tego samego leku może doprowadzić do pojawienia się objawów próby lekowej. Wynika to z istoty działania homeopatii opartej na przekazie informacji pobudzającej organizm, a nie substancji chemicznej, zastępującej jego funkcje.

Leki homeopatyczne przechowywane przez wiele lat praktycznie nie tracą swojej aktywności, a z wstępnych badań, przeprowadzonych przez doktora Endlera ze Szwajcarii, wynika, że ich trwałość jest zależna od nośnika. Mniej stabilna wydaje się trwałość leków w postaci roztworów wodnych.