Czy można wpływać na organizm inaczej niż na drodze chemicznej?
Jak działa coś, co nie zawiera ani atomu pierwotnej substancji czynnej?

Według jakiej zasady dobiera się leki homeopatyczne?
Czytaj o podstawowej zasadzie homeopatii.

Leki homeopatyczne wpływają na organizm poprzez wzbudzenie w nim stanu charakterystycznego dla każdego z nich. Jeżeli lek jest prawidłowo dobrany, to zgodnie z zasadą podobieństwa odzwierciedla stan organizmu. Pod jego wpływem dochodzi wtedy do nasilenia przejawów tego stanu i leczniczej reakcji wtórnej ze strony organizmu. Leki te bezpośrednio nie mają leczyć, a jedynie stymulować organizm do działania (samozdrowienia).

Jest prawdopodobne, że każdy stan organizmu charakteryzuje się specyficznym (możliwe, że fraktalnym) wzorcem falowym – i jeśli dobierzemy do niego pasujący wzorzec zawarty w leku, dochodzi do nałożenia się tych fal (swoistej interferencji). Wywołuje to w organizmie wtórną reakcję, mającą na celu przywrócenie zachwianej równowagi (Hahnemann opisał to w paragrafach §63 i §64 Organonu). Przejawem tej reakcji może być pogorszenie homeopatyczne, a proces prowadzi do samoistnego zdrowienia.

Wprawdzie mechanizm działania leków homeopatycznych nie jest obecnie znany, jednak nauka nie wyklucza możliwości ich działania. Główny zarzut sceptyków opiera się na twierdzeniu, że leki homeopatyczne (w potencjach powyżej C12 i D23) nie zawierają nawet pojedynczego atomu substancji czynnej. Bez względu na wielokrotność wypisywanych zer, jest to oczywiście prawda. Nie oznacza to jednak wcale, że leki te nie mogą być nośnikiem informacji falowej o pierwotnej substancji, z której je przygotowano. (hipotetyczny model takiego procesu został opisany w piśmie Medycyna Biologiczna w artykule: „Elektromagnetyczne odwzorowanie struktury jako zasada przenoszenia informacji podczas potencjonowania leków”). Drganie falowego wzorca wcale nie musi być zapisane na poziomie atomowym, jak to się często sugeruje. W istocie nie wiemy, z czego właściwie składają się atomy, ani z czego zbudowana jest materia. Oglądając skalę tego, z czego utkany jest świat, trudno nie dojść do wniosku, że materia to istota zupełnie zagadkowa. Nie znamy obecnie mechanizmu, który pozwalałby na taki zapis informacji, jednak istnieje kilka dopuszczalnych z naukowego punktu widzenia koncepcji, które mogą wyjaśniać to zjawisko. Jedną z nich jest koncepcja nanopęcherzyków, inną, możliwość uporządkowania specyficznych fraktali z utkania, z którego być może składa się nasz świat (opisano to w artykule: Samoorganizujący się kwantowy wszechświat, ŚN 08/2008). W tym aspekcie nie można również definitywnie podważyć, tak zaciekle krytykowanej przez sceptyków, koncepcji „pamięci wody”. Istnieją badania i teoretyczne podstawy opracowane przez prof. Martina Chaplina, które podejmują taką możliwość.

Obowiązujące teorie naukowe są tylko przyjętym sposobem interpretacji (opisu) rzeczywistości i charakteryzują się lukami. Przykładem są uznane wzajemnie sprzeczne podstawowe teorie opisujące nasz świat (ogólna teoria wzgledności oraz mechanika kwantowa). Nie wiemy też, jakie jest źródło masy, a na poszukiwania bozonu Higgsa, który ma pomóc w rozwiązaniu tej zagadki, wydano już wiele miliardów dolarów. Co ciekawe, sami badacze przyznają, że umyka im zrozumienie natury koncepcji tej cząstki (Program: Zagadki wszechświata z Morganem Freemanem - Z czego jesteśmy).