W ostatnich latach pojawiło się kilka poważnych publikacji deprecjonujących homeopatię. Największy oddźwięk w prasie wywołał artykuł opublikowany w piśmie Lancet w 2005 roku, zatytułowany: Czy efekty kliniczne homeopatii są efektami placebo? Porównawcze studium homeopatii i allopatii z grupą kontrolną otrzymującą placebo. Autorzy na podstawie próby porównania 110 badań z obu dziedzin ogłosili: „Przyznajemy, że udowodnienie negatywnego wyniku jest niemożliwe, ale wykazaliśmy, że wyniki zaobserwowane w homeopatycznych badaniach z grupą kontrolną otrzymującą placebo są zgodne z hipotezą placebo”.We acknowledge that to prove a negative is impossible, but we have shown that the effects seen in placebocontrolled trials of homoeopathy are compatible with the placebo hypothesis. Bardziej jednoznacznie zostało to sformułowane we wstępie odredakcyjnym do tego numeru zatytułowanym: „Koniec homeopatii” (The end of homoeopathy). Czy powyższa analiza uprawnia do takiego stwierdzenia, czy też raczej był to wyraz tendencyjnej obawy o wspomnianą we wstępie „rosnącą popularność homeopatii”..the greater seems its popularity i by nieco osłabić wydźwięk „niepowodzeń nowoczesnej medycyny w zaspokojeniu potrzeb pacjentów względem opieki zindywidualizowanej”?the failings of modern medicine to address patients' needs for personalised care

Przedstawiamy poniżej statystyczną reanalizę tej analizy opracowaną przez doktora Lexa Ruttena. Wynika z niej, że w opracowaniu przedstawionym na łamach pisma Lancet, wyniki nie tylko nie były tak jednoznaczne, ale wręcz potwierdza ono skuteczność homeopatii.