W roku 1790 Samuel Hahnemann tłumaczył książkę szkockiego lekarza Williama Cullena „Treatise of the Materia Medica” (Rozprawa o Materia Medica) i mając wątpliwości odnośnie fragmentu mówiącego o działaniu kory drzewa chinowego, postanowił sprawdzić ten specyfik na sobie samym, co opisał następującymi słowami:

„Przez kilka dni przyjmowałem w ramach próby dwa razy dziennie 4 szczypty dobrej Chiny; najpierw zziębły mi stopy, czubki palców, osłabłem i stałem się senny, następnie zaczęło mi kołatać serce, mój puls stał się twardy i szybki, potem kołatania w głowie, czerwone policzki – w krótkim czasie pojawiły się u mnie, jeden po drugim, wszystkie znane mi z zimnicy objawy, jednakże bez dreszczy gorączkowych – napady te trwały za każdym razem przez 2-3 godziny i odnawiały się tylko po powtórzeniu dawki, a tak nie. Zaprzestałem jej stosowania i byłem zdrowy”.

Jednak próba ta nie była żadnym „objawieniem metody”, a tylko impulsem dla otwartego umysłu Hahnemanna do prowadzenia dalszych badań i poszukiwań. Zajęło mu to wiele kolejnych lat. Być może był to przypadek, że Hahnemann miał wcześniej kontakt z malarią, w której leczeniu stosowano ówcześnie właśnie chininę. Kontakt ten mógł jednak wywołać jego większą reaktywność na przyjęcie tego leku (większą podatność). Obraz chorobowy malarii opisany przez Hahnemanna pokrywa się w dużej mierze z obrazem lekowym homeopatycznej Chiny. Wcześniejsze niehomeopatyczne stosowanie chininy w tej chorobie wynikało z wielowiekowych obserwacji i jest ona do dnia dzisiejszego zaliczana do środków przeciwmalarycznych.

Próby lekowe są również obecnie stosowane do badania leków homeopatycznych.